Adamla Kadın | Hakan GÖKKAYA

Kadın kum gibiydi
Akıp giden zaman
Geçtikçe azalan.

Adam eksilen zamandı
Sürekli daralan
Yok olan.

Kadın mavi gök gibiydi
Umut dolu
Ufuk dolu.

Adam çukurdu
Kararan karardıkça
Kaybolan.

Kadın ipek gibiydi
Tiril tiril
Okşadıkça aslolan.

Adam pıtraktı
Ayağa
Yürüdükçe dolanan.

Kadın güneş gibiydi.
Açıldıkça ısıtan
Isıttıkça mutlu olan.

Ve adam soğuk
İklimlerin
Erimeyen buzları
Kutupların aysbergi…
Yorumsuz.
Uykusuz.
Kusurlu.

Adam çekemedi kadını.
Dövdü, tartakladı.
Hırpaladı
Yıllarca.
Bana mısın demedi kadın.
Çocuklar, dedi
Yutkundu.
Yirmi yıl, dedi yutkundu.
Sağlık olsun dedi.
Sağlık da olmadı ya.

İçkili geldi sustu.
Geç geldi sustu.
Ekmeksiz geldi sustu.
Kadın mısın be, dedi sustu.

Ana mısın be, dedi, susmadı.
Adamın son sözleri oldu.
Bir daha konuşamadı.
Kadın:
Uyan isterdim şu an.
Dön geriye bak,
Dokun isterdim
Anlat diye içinden geçenleri.

Gözlerime bak isterdim.
İlk güne dönüp ilk dokunuşu
Hatırla diye.
Sev isterdim beni
Başka sevgi gömmeden içine.

Düşün isterdim
Sensizliğe hasret ben’in
Istırapla geçen günlerini.
Anla isterdim
Bilinmezleri, içimden geçenleri.

Böyle geçti günlerim.
Bir mutluluk arıyorum.
Yorgun, ruhsuz bedenini
Sevgilerde bırakıyorum.
Unut tüm söylediklerimi.
Dön şimdi uyu.
Bilemezsin ruhumdaki
Annelik duygusunu, dedi.

Gözlerini soğuyan bedeninden aldı.
Üç çocuğuyla birlikte
Zamanda yok oldu.

Hakan GÖKKAYA

hakanngokkaya@gmail.com

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir