Avucumdaki Kar İzi | Zeynep Dilay TÜKENMEZ

 

Nefesim kesiliyor,
Sağıma soluma bakıyorum.
Alnımda akan terin yere damlayışını duyuyorum.
Sahi yorgun muyuz hala?
Gücümüz kalmamış mı?
Bunu sen biliyorsun tabi ki!
Acımasızca ruhumu ele geçirirken de sen biliyordun,
Gizli bahçemizde koşup uyurken de.
Maviyi seninle hissederken de,
Mutluluk denen şeyin zehrini damarlarımda doldururken de.
Sahi sen hala burada mısın?
Ben avuçlarının içinde yok olurken de.

Zeynep Dilay TÜKENMEZ

zeynepdilaytukenmez@hotmail.com

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir