Bir İhtimalsizliğe Tutunmak | Melike UZANIR

Senli ilk şiirim bu
Durup bakakaldığım ilk sayfa;
Mısraların heyecanlandığı ilk dize,
Ümitsizliğin satırları bu.
Bir o kadar da dolup taşmanın sevinci
Şiire şiir gibi yakışacak ilk şiirim bu
Çünkü senli ilk şiirim bu.

Günlerden pazar günü gibi bakardı gözlerin
Soğuk havaların kalorifer peteği gibi ısıtırdı
Ve ben o günlerde mahrumdum varlığından
Yine de tutunurdum ihtimalsizliğine
Soğuktan ölmezdim çünkü hiç
Daima bir çocuğun, sevdiği oyuncağa kavuştuğu ilk anın huzuru vardı içimde
Sen vardın içimde, dışımda, aklımda, kalbimde

Ama bilirdim olmayacak bir hayaldi benimkisi
Yeşermeyeceğini bilerek dikmek gibiydi, o sarı çiçeği.
Bunun için gökyüzü olmayı diledim
Gözyaşlarımın bulutlardan süzülüp çiçeği büyüteceğini bilirdim.

Ve bir gün büyüdüğünde,
Bozuk saat işlediğinde,
Nehirlerin suları özgürce akabildiğinde,
Geleceğini düşlemiştim
Fakat yolların sonu seni göstermiyordu.
Yine de tutunurdum zamana, tutunurdum ihtimalsizliğine

Yine de sen sabah güneşi gibiydin
Benim için doğmayacak o güneş kadar sıcak,
Güçlü, masum ve tek
Çünkü sen kalmıştın hep bir yerlerde,
Zamanın dışında, kaygının içinde
Ve süzülmeye razı beni hiç görmedin.

Buna rağmen kopmadım seni sevmekten
Kaybolacağımı bile bile,
Anılardan kaçamayacağımı, düşeceğim çukuru göre göre
Kopmadım ihtimalsizliğinden.

Çünkü sevgim, kar yağdıracak kadar beyazdı.
Kalbim, seni kaybedecek kadar korkusuz
Ve ben, çaresizlikten yıkık
Yine de sen hep, kusursuz
Bu aşk, gerçekten uzak
Bu yağmur, şimşekten kopuk
Bu ev, depremzede
Bu imkânsızlık,
Hep var.

Melike UZANIR

melikeuznr27@gmail.com

2 thoughts to “Bir İhtimalsizliğe Tutunmak | Melike UZANIR”

  1. Nehirlerin suları özgürce akabildiğinde, tüm kayıkların şiirleri taşıyacağını biliyoruz. Ağrılarımız artıyor bildiğimizden. Kaleminize sağlık

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir