Bambaşka bir ritim bu.
Kar görmemiş dağlar ve
Yağmur değmemiş çöller arasında mekik çekiyorum.
Düşsem oralara ne yazar?
Birkaç dakikalık bir kurutmadan sonra
Kendimi kaybolmaktan alıkoyamayacaksam.
Kendimden yani benliğimden ödün verdikten sonra
karşılık bulamayıp yeşeremeyeceksem ne yazar?

Yer altından fışkırıyor şimdi aciz bedenim.
Hiç gitmediğim yerlerde görüyorum vefayı
O’ndan.
Meryem’in rahmine düşen İsa’dan,
Ateşin içini suyla doldurandan…
Ben sadece vefayı yaratandan görüyorum.
Yalnızlık bir onunla değer kazanıyor.
Ölüm bir kanunu ile tatlılaşıyor.
Birden her şey,
kaybetmek korkusuyla inim inim inliyor.
İçimden bir karanfil gitmedi,
İyi ki de gitmiyor.
İyi ki de gitmiyor.

Reber ALAY

alayreber@gmail.com

4 thoughts on “Hakta Vefa | Reber ALAY

  1. ” Ölüm bir kanunu ile tatlılaşıyor.
    Birden her şey,
    kaybetmek korkusuyla inim inim inliyor.
    İçimden bir karanfil gitmedi,
    İyi ki de gitmiyor.
    İyi ki de gitmiyor. ”

    Şiirin omurgası..

    Kaleminize sağlık 💐

  2. Doyurucu bir yazı olmuş doğrusu en nihayetinde söylemiş olduğun:”içimden bir karanfil gitmedi iyi ki de gitmiyor” deyişinle kıvamını bulup içte bir kıpırtı yaratıyor. 🌼 Tebrikler 👏 👏👏

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Scroll Up