Anasayfa » ŞİİR » Hırçın Deniz Yanarken | Sibel KANDİLLİ

Hırçın Deniz Yanarken | Sibel KANDİLLİ

Senin teninde
Alevler var,
Alevlerin en azgını.
Senin teninde denizler var,
İşte o
Denizlerin en ateşlisi.
Bulutlar var,
Yine benden bekleneceği gibi
Bulutların en keskini.
Senin tenin
Öyle bir kaynak ki
Kavurur beni,
Söndürür hırçın denizlerimi.
Yanına gelsem
Yanarım,
Aleve düşmüş çiğler gibi.
Yakarsın hıncımı, öfkemi.
Uzak dursam
Soğurum kendimden.
Git gellerim olur,
Gemilerimin hepsi
Alabora olur.
Bir senden soğumam.
Baktım soğumuyorum,
Sana kabarıyor içimdeki taşkın,
Düşerim alevine.
İnatla, hınçla değil;
Bile bile,
İsteye isteye,
Yangına değil de sanki
Suya düşmüş bir bulut gibi;
Uysalca, çocukça,
Sanki sevişmeyi hiç bilmiyormuş gibi.
Eririm sende, eririm alevinde.
Niçin uzak duramam senden?
Niçin alevin çeker beni?
Hırçın bir denizi,
Beni,
Dingin bir deniz yapan o gözlerin
Niçin çeker beni?
Niçin dinlenirim yanında,
Alevinde yanarken?
Beni ben yapan her şey
Bu hırçınlık halbuki.

Sibel KANDİLLİ

sibel.kandilli@gmail.com

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

Scroll UpScroll Up