oturmuşken bizsiz günlerin başına
kovalıyorum tatil sonrası sevilmeyen pazartesileri
elimi uzatıyorum kardan adamlara
yüreğim kibrit çöplerini aratıyor
ne yazık! aradığınız kişiye kışları ulaşılamıyor
ve çıktığımda telefon kulübesinden
bir şeyler alevleniyor
kelime kupürleri
dize başları
kovalanan şiir boşlukları
ne yazık! aradığınız kişiye sonsuza dek ulaşılamayacak
bir şeyler yandıkça, yakıyorlar çekilmeyen fotoğrafları

dolaşıyorum kendimin ücra semtlerinde
anıları aydınlatırken sokak lambaları
ben dolaştıkça dolanıyorum
bir şeyler kırılıyor
tomurcuk patlağı bakışmalar
porselen gülümsemeler
inci tanesi güzelsinler
sokak lambalarını artık düzeltsinler!

oturmuşken ben, bizsiz günlerin başına
puslu iki delik üzerime kırpıyor bulutları
sinsi bir duman etrafımı sarıyor
rüzgâr kenetlenmiş ıslığıyla kapımı çalıyor
ah! sermiş bir cesedi tüm ıslaklığıyla
kapımın önüne sokak lambaları…

mahi kayıkcı

kayikcimahi@gmail.com

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Scroll Up