Kavga | Mehmet Akif ÇAKIR

Tablo: A House Collapsing on Two Firemen – Leonard Rosoman

Bunca
Ve bunca gidip gelmek
Varmak – nereye?
Varmak – var mak
Dilim almıyor aklımdakini,
Aklımdan zehir gibi akıp gideni.
Elle tutulur bir yanım bile yok.
Söz,
Hep seveceğim seni.

Engin, ölü insanlar denizi
Dahası var – göğsümde
Göğsüme vuran
Ve göğsümde devrilen heykellerle
Kırıklarla süprülen.
Gün ışığı vurmadan hem de
Sen vurmadan – önce mi sonra mı bilmiyorum
Hem de davet bile etmeden
Omuzlarımda
Omuzlarımda savaşan askerleri
Sakın ha!
Aman vermeyesin yiğidim!
Aman vermeyesin göğsüm!
Ben beni ölçmem
Ben ölçü bilmem
Kimseyi incitmeyesin.

Hayat bir boş hayaller havuzu
Dalıp dalıp çıkma – çık
Ben başka sulara aşığım,
Başka sularda ıslandım.
Ben taşlarla, sopalarla uslandım.
Gözlerle boğuştum
Ve gözlerle dinlendim yine.
İçimin kıyılarına vurdum
İçimde koca bir deniz yüklü.

Mehmet Akif ÇAKIR

akif527@hotmail.com

2 thoughts to “Kavga | Mehmet Akif ÇAKIR”

  1. Ve yine bir hoşluk yaşadım şiirinde. Biraz Neruda yı anımsadım biraz Hasan Hüseyin. Etkiliyor kelimelerin. Tebrikler 🤟👏👏

  2. Kendine isyan, kendine kızmak. Heyhat kendini bu kadar üzmeyi başaran her defasında yürek midir? İç yangını mı bunun adı? Buz yutsak geçer mi? İçim hep pişmanlıklar silsilesi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir