Anasayfa » ŞİİR » Rüzgâr | Zuhal KAYA

Rüzgâr | Zuhal KAYA

30.11.2019
şimdiki zamanlarda
06.06

Rüzgâr!
Mevsimin gelir bilirim.

Daimî saran sevgili hassasiyetinde
Biraz kızsan, bükülesi beller incinir.
Boşluklar savaşında yanında,
Ne yerinden etmek için
Ne donmuşluğa mazeret
Dön dolaş var diyedir, kendine.

Sakinliği anlatmış kızıl elbisen,
Kadın ismiyle çağırırlar bu yüzden.
Arzu çoğalır, sen meltem…

Rüzgâr!
Bilirim, mevsimin de geçer.

En kuruluğa varır sıcaklık.
Çatlayan toprak, resmederken
Yıkılır, dizilen taşlar.
Çocuklar evlerine kaçışır,
Pencerelerde hep bir matem.

Rüzgâr!
Terk edişlerin çoğalır.

Ay tek başına sallanır gökten.
Varlığına bağlı,
Dilek tutmadan sönen mumlar…
Fısıltı uzanır boylu boyunca,
Aralanır kapılar,
Çarpmak için bir başkasına.

Boşuna bu veda.
Rüzgâr, tasmasız dolaşır,
Bilirim…

Zuhal KAYA

zuhalkayam@gmail.com

Bir yorum

  1. Rüzgâr!
    Dokunamadığın bosluğumdur
    Mevsimlerden öte yokluğun…

    Rüzgar’ı arkana almış , yürümüşsün . Rüzgâr neleri taşıdı, neleri götürdü içinden bilinmez ama her okuyana farklı bir esinti gelecektir.
    Kalemine sağlık

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*

Scroll UpScroll Up