Sapha Arşidüğü | Büşra YAŞAR

Mükemmel bir insandım.
Ama sadece onlara göre mükemmel detaylarım vardı.

Kendime göre kurulmuş belki aslı olmayan birkaç düzenden ibaretti hayat.

Rastgele yaşıyordum.
Ne zaman bir şehirden kaçacak olsam en başında bu gelirdi aklıma.
Bir balıktım denizde,
yalnız onun oltasına düşerdim ve o bilirdi benim diğer balıklardan mükemmel olmadığımı,
belki o sebeple hep “rastgele” derdi.
Aslında bir kelimelik hayatımı özetle.

Ve vazgeçtiğimden beri,
onun acısı olmadan yaşamak bile anlamsız geliyor.

En acısı belki,
Kendime bile söylerken çekiniyorum, siz de arkanızı dönün.
“Ben onun acısını bile kendine hayat edinmiş bir kadınmışım…”
İyi tarafı, büyüdüm.
Yaşadım ve artık rastgele olan sadece kendi hayatıma değil, herkesin hayatına.

Nefes alamıyorum değil de,
Alıyorum da sanki senin hakkın bana ermiş; benim kalbim senden almış her iyi halini, gitmiş gibi.

Bu şehirden ne zaman kaçsam, en azından belki görür müyüm diye;
“Baktığım pencerelere sor, iyi bilir.”
Ya da sorma sen,
Artık hiçbir harfim düşmesin yanına,
Haydi sana da rastgele…

Büşra YAŞAR

bussraayasar@gmail.com

Yorumlar

  1. Gitsen şehirler ağlayacak kalsan kalbin. Büşra, sen hiç kaçma kaleminden e mi?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir