SERE SERPE

Ellerim saklambaç oynuyor,
Yokuş aşağı bir gömlek yakasında.
Pul pul düğmeleri
Adımı parlatıyorum
Parmaklarımı sürttükçe.
Şu gidiş
Şu düşüş
Nereye?
Kollarımdan aşağıya bir karınca gezdiriyorum
Sus!
O büyük adaleleriyle bir dağlının omzuna tırmanıyor.
Bak!
Bak güneş doğmadı henüz.
Adıma mektuplar zarflanmadı.
Boşluklarım katlanmadı.

İşittin mi
Şu sonsuzluğun gölgesi
Kaç gergefin deliğinden süzülür?
Kime sormalı,
Güneş en çok kimden korkar?
Onu da boşluğa itecek bir yassı gövde var mıdır?
Ay çağı erleri
Bu denli kuvvetli midir?
Hadi
Biz korkularımızı atların sırtlarına vuralım.
Ellerimiz örsün karanlığı,
Boşluğumuza.

Şu elleriyle ışığı çiseleyeni gördün mü?
O en cesurudur,
Bizim ardımızda bıraktığımız
Dağlara sürdüğümüz
Omzu ince şallı üşümelerimizin.
Ellerine kilit vurma
İşte sana güçlük!
Hani sen yarıp giderdin toprağı,
Sonra güzel sözler ıslatıp doldururdun?
Yanmaktan korktun
Sana yürü dedim
Sen dansına devam ettin avunmalarla,
Yıldızlarla.
Ben hep dinledim
Ellerimi karanlıkta aradım.

Ellerimin arasında bir sırrı ovuşturuyorum
Bir efsun tırmalıyor aklımı.
Ünlemler görüyorum her yerde
Nedir,
Sana mı öğüttüm hepsini?
Yeryüzünü gördün mü ki
Hafifleyip uçtun.
Ben gömlek yakasında saklambaç oynamaya devam ediyorum.
Sen doya doya salın boşluklarımda.

Mehmet Akif ÇAKIR

akif527@hotmail.com

One thought to “SERE SERPE”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir