Kimim? | Fatih Can SÜNGER

Biz kimiz? Hayattaki amaç ve sorumluluklarımız bu kadar az olamaz. Sorduğum soruların cevapları beni neden tatmin etmiyor? İnsanlar neden tek tip dolanıyor? Herkes bir ekrana bakıyor da dağa taşa en kötüsü yanındaki mahlûka neden bakmıyor? Hepimizin içindeki o zerreciğe neden bir ad veremiyoruz? Yavan kalmıyor mu sizce de bazı soruların cevapları? İnsanlar neden doğanın kölesi … Okumaya Devam Et!Kimim? | Fatih Can SÜNGER

Âdem’in Çizdiği Tanrı | Sipan GÜLER

Bir kadın çiziyor Tanrı durmadan, erkeğin kemiğinden bir kalemle! “Kabul et!” diyor Adem’in canı istediğinde. “Evde oturup çocuk yapacaksın gerektiğinde. Seveceksin onu sevmeyi istemesen de.” Tanrı, Âdem’e teslim ediyor kalemi böylece. “Eti senin, kemiği benim, al kaderini yaz.” diyor. Kadın gülecek oluyor, Âdem yasak çiziyor. Kadın birini sevecek oluyor, Âdem fetva yazıyor. Kadın, uzuvlarını görüyor, … Okumaya Devam Et!Âdem’in Çizdiği Tanrı | Sipan GÜLER

KARIN AĞRISI | İlker YILDIZ

Bir çocuğum var nur topu gibi, maşallah deyin lütfen, nazar değmesin! Onsuz yaşayamam. Güzel bir evliliğim var, mutluyum. Eşimle çok iyi anlaşırız; duyarlı, anlayışlı biridir. Çok şükür işlerim tıkırında, Allah’a şükür rızkımızı da kazanıyoruz. Her şey bu kadar tozpembe değil tabi, sağlık sorunlarım var beni rahatsız eden. Çaresiz bir hastalık değil; hastaneye gidiyorum, tedaviyi araştırıyorlar. … Okumaya Devam Et!KARIN AĞRISI | İlker YILDIZ

Yokluğunda | Hakan GÖKKAYA

Uzaklığında öğrendim aşkı, Yokluğunda. Sen yokken güzeldi aşk. Varlığından korktum. Gözlerimle aradım boşluğunu. Sormaya kıyamadım. İstemediğine kumar oynadım, İstediğine galip gelmedi bir türlü. Bir ışık yaktım geleceğine. Bir mektupla soldu ışığım. Geri dönsem o güne. Düşsem peşine korkmam daha. Varlığında yokmuşsun gibi Yaşıyorum bu hayatı. Yaşamak buysa… Gözlerinde kaybolmak varken Hatıralarda kayboldum işte. Ayrılık bir … Okumaya Devam Et!Yokluğunda | Hakan GÖKKAYA

KÂH’VE KADIN | İdil AVAN

Pembe bulutlar kırmızıya çalarken Ana rahminden damladı bir kız dünyaya. Kahve gözleri sütle harmanlanırken Dumanı tüten bir sevgiyle kucaklandı. Ne olup bittiğini bilmiyordu, Pembe bulutlar kırmızıya çalıyordu. Günler aylara sarıldı, Aylar yılları doğurdu. Kızın üstüne büyüdükçe Bir yük daha konuldu. Başkalarına söz hakkı vermemesi adına Kendi kelimelerini yuttu. Yabancılar gözlerini içmesin diye Kirpiklerini sıkıca yumdu. … Okumaya Devam Et!KÂH’VE KADIN | İdil AVAN