Sende Başlasam | Mehmet Akif ÇAKIR

Zaman yokmuş, oynarmış kuytularda, anladım. Biz, yaşamamışız, koşmuşuz hep. Salınmışız boşlukta. Seni sevmeye başlamışım, Duymuşum, haberim bile olmamış. Ciğerim sığmamış gövdeme, Düzensiz nefes alıp vermişim. Gözlerim eşlerini arayıp durmuş hep, Bakışlarımı köşelere itmişim. Sigara tüttürmüşüm başka ağızlarda. Türkü olmuşum. Sana, bana, vicdanımıza Ucuz piyano notaları dökmüşüm. Ne yapsam şimdi, Ne etsem de bir şeye benzesem? … Okumaya Devam Et!Sende Başlasam | Mehmet Akif ÇAKIR

AYAK BAĞI | Mehmet Akif ÇAKIR

Elleri önünde uzun süre oturmaya devam etti. Uzamaktan ağzına girmiş bıyığı, yüzünün yarısını kaplamış sakalı, yer yer aşınmış siyah deri pantolonu ve kirden pastan açılmış neredeyse siyah denebilecek kalın keten paltosuyla bir yaşayandan çok oturduğu bankın ruhsuz sakini gibi gözüküyordu. Gözleri sürekli, önüne düşen nasırlaşmış, damarları kabarmış, eti çekilmiş ellerindeydi. Hareketsiz, cansız bir nesne gibi … Okumaya Devam Et!AYAK BAĞI | Mehmet Akif ÇAKIR

GÖZ ARDI | Mehmet Akif ÇAKIR

Hayatımın tam olarak hangi noktasında uyandığımı bilmiyorum. Zaman algımı yitirdiğim, hastalıklı düşüncelere hapsolduğum bir ışık noktasındayım. Ezilmişlik hissiyle uyandığıma ve gözüme ışık çarptığına göre “sabah” ya da “gündüz” kavramlarından birini kullanabilirim. Kafamı tekrar yastığa gömüp tavandaki belli belirsiz şekilleri yansıtan çatlakları izleyebilirim. Ama ben öylece sandalyeyi izliyorum. Masa, sandalye, bir halı ve bir dolaptan oluşan … Okumaya Devam Et!GÖZ ARDI | Mehmet Akif ÇAKIR