Otizm Üzerine: BEN ÖLÜRSEM ÇOCUĞUM NE OLACAK?

Gökyüzüne en güzel gülümseyen çocukların adına merhaba. Bu hikâye uzun zamandır var. Bu toprakların ilk ezilenleri değiliz. Ötekileştirilmiş, yok sayılmış, aç koyulmuş, kırılmış ama eğilmemiş halkların bugüne uzanan neferleriyiz. Biz Alevileriz, Kürtleriz, yoksul işçileriz, köylüleriz, kadınlarız; çocuk işçileri, çocuk gelinleriyiz bu toprakların. Ahvâlimiz bilinmemiş, acımızı bal eylemişiz. Bunca yoğrulmanın arasında unuttuğumuz birileri daha oldu: bizler. … Okumaya Devam Et!Otizm Üzerine: BEN ÖLÜRSEM ÇOCUĞUM NE OLACAK?

Bileşik Zaman Kayboluşu | Melike UZANIR

Gerçeklik, sanıldığından daha da fazla yanıltırken toplumun döngü içerisinde kaybolmasına seyirci kalmak gün geçtikçe zorlaşıyor. Anlamların çoğalması ve sonsuz üremesine yardımcı olmak için tekli mücadele güç buluyor bende. Örneğin ne zaman elimi taşın altına koymaya kalksam, destek olmadıkça geri çıkarmak zorluyor beni. Kimi zaman dünyanın sadece spesifik yanılgı olduğunu düşünsem de, ruhumdaki yenileme arzusunun son … Okumaya Devam Et!Bileşik Zaman Kayboluşu | Melike UZANIR

Dinleyin | Ayşe TÜRK

Başlangıcı biliyorum. Önce “Bir şey olmaz annendir, bir şey olmaz babandır, amcandır, sevgilindir, kocandır, komşundur, arkadaşındır, iş arkadaşındır, abartma bu kadar, oluyor böyle bazen, dert etme.” diye söylüyorlardı. Sonra aynı yaklaşım devam etti. Sonra yine aynı yaklaşım, yine aynı… Nereye bağlayacağımı, kaynağının ne olduğu, nasıl adlandıracağımı bilmediğim bu yaklaşım, sonu olmayan bir çok hareketin zeminini hazırladı … Okumaya Devam Et!Dinleyin | Ayşe TÜRK

Bir Nefes Ölüm | İdil AVAN

“Aslında o ayçiçeği de, bana günışığı çiçeği diye anlatmıştı zamanında, öyle kalmış aklımda.” “Neymiş bu hikâye Mümtaz Abi?” Mümtaz, mahallenin en babayiğit adamlarından biriydi. Mahalleliler gider ondan akıl alır, zamanında Müzeyyen Abla ile olan aşkını öğrenmek için fırsat kollarlardı onunla rakı masasına oturmaya. Mümtaz anlatmazdı. Müzeyyen’i öyle severdi ki, gidişini dahi paylaşmak istemezdi kimseyle. Herkesi … Okumaya Devam Et!Bir Nefes Ölüm | İdil AVAN

Boşluk Doldurdu Geceyi | Ufuk KADIZ

Geceleri uyuyamam. Geceleri çok uykum gelir ama uyuyamam. Direnirim. Kapatmam gözlerimi. Kapatırsam tüm olacakları kaçıracakmışım hissi peşimi bırakmaz. Öylece dururum, zaman akar, akar, akar. Dururum. Zaman akar, gün ışığı sızar pencereme. Ondan da kaçarım. Bir odam var. Karanlık, küçük ama sıcacık. Perdeleri çektim mi, dünyadan koparıldığımı hissederim. Tek duyduğum; dışarıda, penceremin önünde miyavlayan kediler. Kavga … Okumaya Devam Et!Boşluk Doldurdu Geceyi | Ufuk KADIZ