GÖÇ’ÜK | Sipan GÜLER

Bu toprakların en büyük yarasıdır gidenler. Ümidini, aşkını, dilini bırakıp gidenler… Yaşamak için, yaşatmak için gidenler; çalışmak için, sevmek için gidenler… Peki nereye gidiyor bu gidenler? Anasının aynalı beşikte salladığı, Sarıkız’ın sütüyle büyüyen, Neşet Ertaş’ın: “Cahildim, dünyanın rengine kandım.” dizeleriyle dertlenen, aşkı için dağları delen veyahut çöllerde avare gezen, zeytinine “Evladım” diyen, yeni doğan buzağıları … Okumaya Devam Et!GÖÇ’ÜK | Sipan GÜLER

Temassızlaştıramadıklarınızdan | Sipan GÜLER

“Şu anda ne oluyor şu canım dünyada.” bilenimiz var mı? Yok tabii! Ben anlatayım size. Yaşayan milyarlarca insan arasından yalnızca geçip gidiyor, ancak hiçbirini hayatımıza dahil edemiyoruz. Bu durum o kadar vahim ki, Ahiret mahkemesinde yargılansak hakkımızda takipsizlik kararı çıkar. Çünkü ne kelebek biriktiriyor ne şiir okuyor ne de şarabın tadına bakıyoruz. Bunları yapabilsek evrenle … Okumaya Devam Et!Temassızlaştıramadıklarınızdan | Sipan GÜLER

Bedenimde Mülteciyim | Sipan GÜLER

Bedenimde mülteciyim. Özde tanrıdan yaratılmış olsa da bedenim Ruhumun oturma izni yok. Sanki göç komisyonuna başvurmuş da uzuvlarım, Hayati bir tehlike olarak görmemişler kalbimi. Bedenimde mülteciyim. Bir selam çaksam taa içime; Müslüman değil diye hücrelerim, almam selamımı. Oysaki bir Cuma Hutbesi’nde İspanyol dansı etmek istiyor bedenim. Çünkü ben, Oryantal bir Arap müziğinin ortasında Oturup ağlamayı … Okumaya Devam Et!Bedenimde Mülteciyim | Sipan GÜLER