Yolculuk | Fatih Can SÜNGER

 

Yavaş yavaş başladı kar
Yavaştı bedenin adımları
Yavaşça atladı suya
Yavaşça durdu kalbi
Yavaş yavaş geçti karşıdan karşıya
Birden âşık oldu
Birden öptü dudaklarından
Birden güldüler aynı şeye
Birden küfrettiler kahpeliğe
Birden ağladılar farklı şeylere
Aniden ayrıldılar
Aniden oldu ağlamayı kesmeleri
Aniden oldu kalp kırıklıkları
Çok geçmeden tekrarladı birbirini günler
Bir gün uyandı rüyaymış dedi
Yavaş yavaş çişe gitti
Yavaş yavaş yüzünü yıkadı
Tekrar etti aynı günler
Topluma küfretti
Ayağı taşa takıldı taşa küfretti
Ellisinde tekrar aşık oldu
Gençliği tekrar ediyordu
Veya çocukluğu
Bilemedi
Altmış beşinde hayata aşık oldu kır saçlarıyla
Daha dökülmemişti iki üç tel saçı
Çay demledi -şarabını açtı-
Pikapta Zeki’nin sesi
Ürperdi birden
Yaşamak dedi bağıra bağıra
Bir ayağı çukurda derler bence gökte
Göğün de üstünde bir ayağı
Bir nefes aldı
Ve son gün dedi
Öğlen oldu
Akşam dedi
Akşam oldu
Bir ömür daha geçti üstünden
Bir gençlik daha doldu
Sevmek diye bağırdı
Uçsuz bucaksız bir orman diye
Ve aşık oldu sekseninde
Hala yaşıyormuş kalbim dedi
Bir güldü
Dünya güldü önünde

Fatih Can SÜNGER

fthcnsngr@gmail.com

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir