Anne Sütü | Remziye ÇELİK

Anne Sütü - Remziye Çelik

Anne Sütü

Her şey, herifin gözlerime gül yerine güz getirmesiyle başladı.
Böylelikle, aramızda kalmayan hiçbir şeye güz de eklendi.
Benden kokusu olduğuna inandırdığı menekşesini sakladı.
Ben de ondan yeri geldiğinde şiirleşebilen ağzımı.
Giderek küfürleştik birbirimize.
Ben dışındaki Âdem elmasını ikiye böldüm.
O içimdeki Havvai kadını kaburgaya döndürdü.
O günden sonra boşandık evlilikten.
Ona kalsa kendisine baba diyecek eşyalar doğurmalıydım.
İçimdeki Havva’yı görünmesin diye örtüp tavşanlamalıydım bulduğum her yere.
Çocuklar her ay bizden önce bitmiş o evde, ona ne?
Çocuklar birbirine yapışmamış kardeşlikte ona, ne?
Yalan değil, beni kulaklarından önce dinle!
Kızım, abisine iğne deliğinden; abisi, kendine görünmediği aynalardan bakıyordu.
Ben, kendimi her gün kaç kaldım diye sayıyordum günde iki kere yanlışı gösteren dul abaküsten.
O ise şiddetle çoraplarını çiftleştiriyordu.
Çekirdeği çitlenmiş bir aileydik.
Bütün fotoğraflarda da yüreksiz çıkardık.
Anladım ki her an birbirimizin karşısıydık; asla birbirimizin karşılığı olmuyorduk.
Ben, evin anne sütü; bozulmuştum bir kere, artık içilmiyordum.

Remziye ÇELİK

remziye9046@gmail.com

Remziye ÇELİK

4 yorum “Anne Sütü | Remziye ÇELİK

  1. Ne güzel bir açıklama net bir ayaklanma bu okuduğum. Aile dediğimiz kuru bir süt tatsız bir vücut değil zira. Havva dan kalma o kadar çok yara var ki bulması ayrı onarması ayrı. Farklı ve güzel duygulara gittim okurken kalemine sağlık 👏

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Shares