Tutarsız Monolog | Bengisu ÖZKES

Tutarsız Monolog - Görsel

Tutarsız Monolog | Bengisu ÖZKES

Tutarsız Monolog - Görsel

Tutarsız Monolog

Bugün, muhtemelen daha önce hiç tanışmadığım sürme gözlü birinden, benliğimin tam da başlangıç noktasına değin uzanacak ve bu kez yalnız kendim için düşünmeye zorlayacak basit -gibi görünen- iki cümle işittim:

“İnsan, öz saygısına sahip çıkmalıdır. Şayet olur da bir vakit, kendisine duyduğu o bizatihi saygınlığı yitirirse, elinde ve avucunda tek bir noksan kalmamış demektir.”

Sözlerin sahibini açık edemem elbet lakin başta pek de kale alınası biri olmasa gerekti. Ancak yol boyu öylesine düşündüm ki söylediklerini, bir noktadan sonra kendimi kendim ile koskoca bir çıkmazın tam içinde buluverdim.

Şimdiye kadar ruhuma dokundurduklarım da neyin nesiydi?

Sadece kalbimin değil, melül ve bir o kadar kızgın gözler ile bir yerlerde beni izlemekte olan her bir hücreme, elde ettiğim her fırsatta acımasızca zarar veren, onların kötülüğünü isteyen sahiden ben miydim?

Yaraları henüz kapanmakta iken onları dışarıdan bir o kadar kusursuz göstermeye çalışan ve yeni hasarlara korkusuzca kucak açan peki?

Zihnimi hayretle meşgul eden sorularıma her an bir yenisi eklenirken, sonunda hepsi tek bir suale çıktı: “Kendimi seviyor muydum?”

Sonsuz öz güven ile baskın yanımın sesini duyuverdim: “Kendime bayılıyorum!”

Oysa derinlerimin dahi ötesinde, varlığından ilk kez haberdar olduğum biri vardı ve belli ki ürkekçe elini çırptığı sırada bana bir şeyler haykırmak istiyordu.

O, duymaya hazır olmadığım biriydi; ben ise, mutlak neticeler arasında kaybolup giderken sorularını kat-i surette yanıtsız bırakacak bir belirsizliğin ötesine geçemezdim.

Onu erken mi fark etmiştim?

Yoksa, gönlünü almak için çok mu geç kalmıştım?

Aslında, hayatımı değiştirmek ya da mutlu olmak için vaktin asla geç olmadığını sevdiğim bir sinema oyuncusu olan Jane Fonda’dan öğrenmiştim.

Mutlu olduğumu düşünüyor ve içimdeki acıları sustururken bunu bağırarak dış dünyama tekrar ediyordum.

Neticede, kalpte ve zihinde sonsuz saadet duymanın belki de en kolaya kaçan yoluydu bu; bir gün sözcüklerimin benliğimde vadesini dolduracağını ve bir çığ gibi dış dünyama yığılacağını bilerek, yükseklerde bir yerlerden çaresizliğimi izlemek isteyerek kendimi tanıma yolculuğunda ilk cesurca adımımı atmış oldum.

Bengisu ÖZKES

bengisu.ozkes@hotmail.com

Bengisu ÖZKES
Latest posts by Bengisu ÖZKES (see all)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


*


Shares